Ceftriaxon-MIP

Ceftriakson stosuje się w następujących zakażeniach:

• zakażenia dróg oddechowych: Streptococcus pneumoniae, Staphylococcus aureus, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Klebsiella pneumoniae, Escherichia coli, Enterobacter aerogenes, Protem mirabilis lub Serratia marcescens,
• zakażenia uszu, nosa i gardła: Streptococcus pneumoniae, Haemophilus influenzae (w tym szczepy produkujące beta-laktamazy) lub Moraxella catarrhalis (w tym szczepy produkujące beta-laktamazy),
• zakażenia dróg moczowych: Escherichia coli, Proteus mirabilis, Proteus vulgaris, Morganella morganii or Klebsiella pneumoniae,
• zakażenia skóry i tkanek miękkich, zakażenia ran: Staphylococcus aureus, Staphylococcus epidermidis, Streptococcus pyogenes, paciorkowce z grupy Viridans, Escherichia coli, Enerobacter cloacae, Klebsiella oxytoca, Klebsiella pneumoniae, Proteus mirabilis, Morganella morganii, * Pseudomonas aeruginosa, Serratia marcescens, Acinetobacter calcoaceticus, Bacteroides fragilis* lub Peptostreptococcus species.
• zakażenia narządów płciowych, w tym rzeżączka: Neisseria gonorrhoeae, w tym szczepy wytwarzające oraz nie wytwarzające penicylinazy. Ceftriakson nie działa na Chlamydia trachomatis.
• zakażenia wewnątrz jamy brzusznej: Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae, Bacteroides fragilis, Clostridium species (większość szczepów Clostridium difficile jest oporna) lub Peptostreptococcus spp.,
• zakażenia kości i stawów: Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, Escherichia coli, Protem mirabilis, Klebsiella pneumoniae lub Enterobacter spp.
• posocznica: Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, Escherichia coli, Haemophilus influenzae lub Klebsiella pneumoniae.
• zapalenie opon mózgowych: Haemophilus influenzae, Neisseria meningitidis lub Streptococcus pneumoniae. Ceftriakson zastosowany w niewielkiej grupie pacjentów był również skuteczny w zakażeniach wywołanych przez Staphylococcus epidermidis* i Escherichia coli*
• zakażenia u pacjentów z obniżoną odpornością,
• zapobieganie zakażeniom okołooperacyjnym u pacjentów ze zwiększonym ryzykiem zakażeń,
• borelioza z Lyme wywoływana przez Borrelia burgdorferi (zwłaszcza stadium II i III).

(*- skuteczność potwierdzona w badaniach u mniej niż 10 pacjentów)

Jeżeli lekarz nie zaleci inaczej zazwyczaj stosuje się następujące dawkowanie:

Dorośli i dzieci powyżej 12 lat
1 do 2 g ceftriaksonu 1 raz na dobę.
W przypadku zakażeń zagrażających życiu (posocznica, wewnątrzszpitalne zapalenia płuc, bakteryjne zapalenia opon mózgowych) oraz w przypadku zakażeń spowodowanych drobnoustrojami o umiarkowanej wrażliwości na lek można zwiększyć dawkę i podawać 4 g jeden raz na dobę.

Niemowlęta od 15 dnia życia i dzieci do 12 lat

Zależnie od ciężkości zakażenia podaje się od 20 do 80 mg ceftriaksonu na kg mc/dobę. U dzieci o masie 50 kg i większej, konieczne jest zastosowanie dawki przyjętej dla dorosłych.

Wcześniaki i noworodki do 14 dnia życia

Ze względu na niedojrzałość narządów zaleca się nie przekraczanie dawki 50 mg/kg mc./dobę. Infuzja dożylna powinna trwać co najmniej 60 min., w celu zmniejszenia potencjalnego ryzyka wystąpienia encefalopatii spowodowanej nagłym wzrostem stężenia bilirubiny (patrz pkt. Przeciwwskazania).

Pacjenci w podeszłym wieku
U pacjentów powyżej 65 lat można stosować bez zmian te same zasady dawkowania, jak u pacjentów dorosłych.

Dawkowanie u pacjentów z niewydolnością nerek
Jeżeli czynność wątroby jest prawidłowa, nie jest konieczne zmniejszanie dawki.
W przypadku ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny < niż 10 ml/min) dawka dobowa nie powinna przekraczać 2 g.

Dawkowanie u pacjentów z niewydolnością wątroby

Jeśli nerki funkcjonują prawidłowo nie jest konieczne zmniejszenie dawki (patrz pkt. 4.8 Działania niepożądane).

Dawkowanie u pacjentów z jednoczesnym uszkodzeniem wątroby i nerek

W przypadku jednoczesnego ciężkiego uszkodzenia nerek i wątroby należy regularnie kontrolować stężenie ceftriaksonu w osoczu i w zależności od wyniku dostosowywać dawkę.

Dawkowanie u pacjentów dializowanych

U pacjentów poddawanych hemodializie lub dializie otrzewnowej nie jest konieczne zwiększanie dawki.
Ze względu jednak na możliwość zmniejszonego wskaźnika eliminacji u tych pacjentów należy kontrolować stężenie leku w osoczu.

Dawkowanie u pacjentów z zapaleniem opon mózgowych

U niemowląt i dzieci leczenie rozpoczyna się od podawania raz na dobę dawki 100 mg/kg mc. (jednak nie więcej niż 4 g na dobę). Z chwilą określenia wrażliwości drobnoustroju na działanie leku, dawkę można odpowiednio zmniejszyć. W zależności od rodzaju drobnoustrojów skuteczny jest następujący schemat terapii:
Neisseria meningitidis - 4 dni
Haemophilus influenzae - 6 dni
Streptococcus pneumoniae - 7 dni

Dawkowanie u pacjentów z boreliozą z Lyme

Dzieci przez 14 dni otrzymują dawkę 50 mg/kg mc. raz na dobę (do maksymalnej dawki 2g) U dorosłych jednorazowa dawka dobowa wynosi 2 g. W literaturze są doniesienia o stosowaniu dobowej dawki 4 g w przypadku ciężkich zakażeń.
Stosowanie Ceftriaxonu-MIP domięśniowo nie jest odpowiednie do leczenia neuroboreliozy.

Dawkowanie w zapobieganiu zakażeniom okołooperacyjnym

Zaleca się jednorazowe podanie odpowiedniej do wieku pacjenta pojedynczej dawki ceftriaksonu na 30 do 90 minut przed operacją.

Dawkowanie u pacjentów z rzeżączką

Domięśniowo u dorosłych stosuje się jednorazowo dawkę 250 mg ceftriaksonu. Roztworu zawierającego lidokainę do iniekcji domięśniowej nie podawać dożylnie. Iniekcja domięśniowa bez lidokainy jest bolesna.

Sposób podawania
Ceftriakson może być podawany w postaci bolusu dożylnego, infuzji dożylnej lub iniekcji domięśniowej po przygotowaniu roztworu zgodnie z instrukcją dotycząca przygotowania leku do stosowania. Dawka i sposób podania powinny być zależne od ciężkości i miejsca zakażenia, wrażliwości wywołujących zakażenie drobnoustrojów oraz wieku i stanu ogólnego pacjenta. Iniekcja dożylna powinna być podawana bezpośrednio do żyły co najmniej przez 2-4 minuty lub w postaci infuzji dożylnej.

Iniekcja domięśniowa powinna być stosowana tylko w wyjątkowych, klinicznie uzasadnionych przypadkach po rozważeniu ryzyka i korzyści.
Ceftriakson przygotowany do podania domięśniowego powinien być rozpuszczony w roztworze chlorowodorku lidokainy i podany głęboko w duży mięsień pośladkowy. Maksymalna dawka dobowa podana domięśniowo nie powinna przewyższać 2 g, przy czym w jeden mięsień (po jednej stronie ciała) zaleca się wstrzyknąć nie więcej niż Ig. Iniekcja domięśniowa bez lidokainy jest bolesna. W przypadku zastosowania jako rozpuszczalnika lidokainy należy wziąć pod uwagę charakterystykę produktu leczniczego lidokainy.

Czas trwania wlewu powinien wynosić co najmniej 30 min.

Wskazówki

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Powinno ono trwać co najmniej jeszcze przez 3 dni od ustąpienia gorączki.

Leku Ceftriaxon-MIP nie należy stosować u pacjentów ze znaną nadwrażliwością na antybiotyki z grupy cefalosporyn.

Nie stosować leku Ceftriaxon-MIP u noworodków i wcześniaków z hiperbilirubinemią u których istnieje ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej, z kwasicą lub hipoalbuminemią oraz u wcześniaków u których zdolności wiązania bilirubiny są zmniejszone.

Nie stosować domięśniowo leku Ceftriaxon-MIP u dzieci poniżej 2 roku życia.

Nie stosować domięśniowo leku Ceftriaxon-MIP w ciąży i w okresie laktacji.

Jeśli wystąpi wstrząs anafilaktyczny należy natychmiast podjąć środki zaradcze.

Należy zachować ostrożność stosując Ceftriaxon-MIP u pacjentów ze znaną nadwrażliwością na penicyliny (szczególnie, gdy wystąpił w przeszłości wstrząs anafilaktyczny) lub inne antybiotyki betalaktamowe, gdyż znane są przypadki alergii krzyżowej na cefalosporyny i te antybiotyki.

W ciężkiej niewydolności nerek z współistniejącą niewydolnością wątroby należy regularnie kontrolować stężenie leku w surowicy.

W przypadku długotrwałego leczenia należy regularnie kontrolować morfologię i obraz krwi.

U pacjentów na diecie o niskiej zawartości sodu należy wziąć pod uwagę zawartość sodu w preparacie (patrz punkt 2. Skład jakościowy i ilościowy)

Jeśli w trakcie leczenia lub po jego zakończeniu wystąpiła u pacjenta biegunka można przypuszczać, że wystąpiło rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, które może zagrażać życiu pacjenta. W takich przypadkach należy natychmiast odstawić Ceftriaxon-MIP i rozpocząć odpowiednią terapię (np. doustne podawanie wankomycyny 4 x 250 mg na dobę). Przeciwwskazane jest podawanie preparatów hamujących perystaltykę i działających zapierająco.

U pacjentów w trakcie dializy nie są konieczne dodatkowe uzupełnienia dawki. Stężenie w surowicy powinno być jednak kontrolowane.

Podczas ultradźwiękowych badań pęcherzyka żółciowego stwierdzono zacienienia, które znikały po odstawieniu leku lub po zakończeniu leczenia ceftriaksonem. Zacienienia te spowodowane były wytrącaniem się soli wapniowych ceftriaksonu i występowały zazwyczaj po podaniu dużych dawek. Rzadko, gdy wytrącanie się osadów wywołuje objawy kliniczne, takie jak np. bóle brzucha, zaleca się zastosowanie niechirurgicznych metod postępowania lub rozważenie możliwości przerwania podawania ceftriaksonu.

Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania ceftriaksonu i aminoglikozydów lub leków działających diuretycznie np. furosemidu, chociaż nie ma dowodów by ceftriakson zwiększał nefrotoksyczność podczas jednoczesnego stosowania z tymi lekami.

Jak dotychczas nie zaobserwowano nasilenia nerkowej toksyczności tobramycyny pod wpływem działania ceftriaksonu.

Probenecyd nie ma wpływu na wydalanie ceftriaksonu.

Należy unikać łączenia leku Ceftriaxon-MIP z antybiotykami, które hamują przemianę bakterii nie zabijając ich (np. chloramfenikol), ponieważ in vitro stwierdzono działanie antagonistyczne.

Zgodność z płynami do wlewów - patrz pkt. 6.6 Instrukcja dotycząca przygotowania leku do stosowania

U pacjentów leczonych ceftriaksonem może pojawić się fałszywie dodatni odczyn Coombsa, oraz, tak jak podczas stosowania innych cefalosporynyn może wystąpić fałszywie dodatni test galaktozemii. Podobnie nieenzymatyczne metody badania glukozy w moczu mogą dać wynik fałszywie dodatni. Dlatego też badanie glukozy w moczu w trakcie leczenia ceftriaksonem powinno być wykonane metodą enzymatyczną.

Ceftriakson przenika przez łożysko.
Nie udowodniono nieszkodliwości stosowania leku Ceftriaxon-MIP u kobiet ciężarnych.
Badania nad reprodukcją przeprowadzone na zwierzętach nie wykazały toksycznego wpływu na płód i noworodki, działania teratogennego, negatywnego oddziaływania na płodność mężczyzn i kobiet, mającego wpływ na poród lub rozwój około- lub poporodowy. Ceftriaxon-MIP nie powinien być stosowany u kobiet ciężarnych, szczególnie w pierwszych trzech miesiącach ciąży, jeżeli nie jest to niezbędnie konieczne.
Ceftriakson w niewielkich ilościach przenika do mleka matki i dlatego w okresie stosowania leku nie należy karmić piersią.
Leku Ceftriaxon-MIP 1 g podawanego domięśniowo, rozcieńczanego w 1% roztworze chlorowodorku lidokainy nie należy stosować w ciąży i w okresie laktacji.

Ceftriakson nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu. Nie można jednak wykluczyć, iż niektóre działania niepożądane, jakie mogą wystąpić w związku ze stosowaniem ceftriaksonu, będą taki wpływ wywierać (Więcej informacji patrz punkt 4.8).

Następujące zasady zostały przyjęte dla sporządzenia klasyfikacji częstości występowania:
często: ≥1/100 i <1/10,
niezbyt często: ≥1/1 000 i <1/100,
rzadko: ≥ 1/10 000 i <1/1 000,
bardzo rzadko: < 1/10 000
częstość nieznana: nie może być określona na podstawie dostępnych danych.

Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Często: eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia, granulocytopenia.
Rzadko: zaburzenia krzepliwości krwi.
Częstość nieznana: agranulocytoza (<500/mm³) najczęściej po dziesięciodniowej terapii o łącznej dawce 20 g ceftriaksonu lub większej, anemia hemolityczna, wydłużenie czasu protrombinowego.

Zaburzenia żołądka i jelit
Często: wolne stolce lub biegunka, nudności, wymioty, zaburzenia smaku, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka.
Rzadko: rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego.

Zaburzenia nerek i dróg moczowych
Niezbyt często: podwyższenie poziomu kreatyniny w surowicy, skąpomocz.
Bardzo rzadko: wytrącanie się osadów w nerkach, najczęściej u dzieci w wieku poniżej 3 lat, które leczone były wysokimi dawkami dobowymi (np. 80 mg/kg mc. na dobę lub wyższymi) lub po zastosowaniu łącznej dawki przekraczającej 10 g oraz przy dodatkowym obciążeniu innymi czynnikami ryzyka (odwodnienie, unieruchomienie itd.). Wytrącanie osadu może zaburzać czynność nerek i zanika po odstawieniu ceftriaksonu.

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Niezbyt często: bóle i zawroty głowy, grzybica dróg rodnych.
Rzadko: zapalenie żył w miejscu wstrzyknięcia (powolne wstrzyknięcie, powyżej 2-4 min. zmniejsza możliwość wystąpienia zapalenia).
Częstość nieznana: ból i uczucie dyskomfortu w miejscu wstrzyknięcia domięśniowego, na ogół dobrze tolerowane i przemijające. Wstrzyknięcie domięśniowe bez lidokainy jest bolesne. Może wystąpić zakażenie drobnoustrojami niewrażliwymi na lek.

Zaburzenia układu immunologicznego
Bardzo rzadko: wstrząs anafilaktyczny (do 30 minut od zastosowania leku). W takim wypadku należy odstawić ceftriakson i zastosować odpowiednie leczenie: ułożenie pacjenta na boku, uwolnienie dróg oddechowych, oddech kontrolowany, założenie stałego wkłucia, podanie leków sympatykomimetycznych (np. adrenalina, noradrenalina, orcyprenalina), dożylne podanie kortykoidów w dużych dawkach w przypadku pogłębiającego się wstrząsu (centralizacja krążenia krwi), np. metyloprednizolon w dawce 30 mg/kg mc. lub wyższej.
Często: skórne reakcje alergiczne (zapalenie skóry, pokrzywka, wysypka, obrzęk).
Niezbyt często: świąd, gorączka polekowa, dreszcze, reakcje anafilaktyczne i anfilaktoidalne.
Częstość nieznana: rumień wielopostaciowy, syndrom Stevensa-Johnsona, syndrom Lyella.

Nie są znane przypadki zatrucia ceftriaksonem.
Nie jest znane specyficzne antidotum. Hemodializa i dializa otrzewnowa nie zmniejsza stężenia leku w osoczu. Leczenie powinno być objawowe.