Frimig

Grupa farmakoterapeutyczna: selektywni agoniści receptora serotoninowego (5HT₁), kod ATC: N02CC01

Sumatryptan jest swoistym i selektywnym agonistą naczyniowego receptora 5- hydroksytryptaminy₁, niedziałającym na inne podtypy receptorów 5HT. Receptory tego rodzaju wykryto głównie w naczyniach czaszkowych. U zwierząt sumatryptan powoduje wybiórczo zwężenie naczyń w obszarze ukrwienia tętnicy szyjnej, zaopatrujących w krew tkanki zewnątrz- i wewnątrzczaszkowe, takie jak opony mózgowe. Rozszerzenie tych naczyń uważane jest za mechanizm leżący u podstaw występowania migreny u ludzi. Wyniki badań na zwierzętach wskazują, że sumatryptan hamuje czynność nerwu trójdzielnego. Obydwa rodzaje działań (zwężenie naczyń czaszkowych i hamowanie czynności nerwu trójdzielnego) mogą wyjaśniać działanie sumatryptanu jako środka hamującego migrenę u ludzi.

Odpowiedź kliniczna występuje po 30 minutach po doustnym podaniu dawki 100 mg.

Sumatryptan jest skuteczny w doraźnym leczeniu napadów migrenowych, które występują podczas miesiączki u kobiet, np. w okresie od 3 dni poprzedzających miesiączkę do 5 dni po rozpoczęciu miesiączki.

Po podaniu doustnym sumatryptan wchłania się bardzo szybko i osiąga 70% maksymalnego stężenia po 45 minutach. Średnie maksymalne stężenie w osoczu po podaniu dawki 100 mg wynosi 54 ng/ml. Średnia całkowita biodostępność po podaniu doustnym wynosi 14%, częściowo z powodu metabolizm przedukładowego, a częściowo ze względu na niecałkowite wchłanianie. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi około 2 godzin.

Sumatryptan w niewielkim stopniu wiąże się z białkami osocza ( 14-21%), a średnia objętość dystrybucji wynosi 170 litrów. Średni klirens całkowity wynosi około 1160 ml/min, a średni klirens nerkowy 260 ml/min. Klirens pozanerkowy stanowi około 80% klirensu całkowitego, co wskazuje na to, że sumatryptan jest eliminowany głównie poprzez metabolizm. U pacjentów z niewydolnością wątroby klirens przedukładowy po podaniu doustnym jest zmniejszony, co powoduje zwiększenie stężenia sumatryptanu w osoczu. Główny metabolit - analog kwasu 3-indolilooctowego sumatryptanu - wydalany jest przede wszystkim z moczem, w postaci wolnego kwasu i w postaci sprzężonej z kwasem glukuronowym. Nie wykazuje on żadnej aktywności wobec receptorów 5HT₁ lub 5HT₂. Nie wykryto innych metabolitów. Napady migreny wydają się nie mieć istotnego wpływu na farmakokinetykę sumatryptanu podawanego doustnie.

Badania doświadczalne ostrej i przewlekłej toksyczności nie wykazały toksycznego działania preparatu w zakresie dawek terapeutycznych stosowanych u ludzi.

W badaniach płodności u szczurów odsetek udanych inseminacji był niższy niż zwykle przy dawkach dostatecznie większych niż dawki maksymalne u ludzi. U królików zaobserwowano śmiertelność embrionów, jednakże bez wyraźnych wad wrodzonych wskazujących na działanie teratogenne. Znaczenie tych wyników w odniesieniu do ludzi nie jest znane.

W modelach in vitro i w badaniach na zwierzętach sumatryptan nie wykazywał działania genotoksycznego i rakotwórczego.